แด่ร้านเหล้าที่ปิดตัว

เร็วๆนี้ผมเพิ่งทราบข่าวการล่มสลายของบางสิ่งบางอย่าง

ไม่ใช่ประชาธิปไตย ไม่ใช่พรรคการเมือง ไม่ใช่อะไรที่ใกล้เคียงกับของสองสิ่งนั้น

แต่เป็นการจากไปของร้านเหล้าเล็กๆ เท่านั้นเอง

ผมคงไม่สามารถนับถึงจำนวนครั้งที่เข้าไปภายในร้านแห่งนั้นได้

เช่นเดียวกันคงไม่อาจจะนับวินาทีของชีวิตที่ใช้อยู่ที่นั่นได้

เช่นเดียวกันคงไม่อาจจะนับรอบของเข็มนาฬิกาที่ทำหน้าที่ของมันอย่างแข็งขันได้

เช่นเดียวกันคงไม่อาจนับเม็ดเงินที่เคยเป็นของผมในช่วงเวลาหนึ่ง และเปลี่ยนมือไปสู่เจ้าของร้านได้

ผมคงไม่สามารถทบทวนความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้นในร้านแห่งนั้นได้

หลายๆครั้งที่ผมมีความสุข หลังจากเดินออกจากประตูกระจกของห้องแคบๆ

หลายๆครั้งที่ผมมีความทุกข์ หลังจากปิดประตูรถเท็กซี่ที่เรียกจากถนนพระอาทิตย์เพื่อกลับบ้าน

หลายๆครั้งที่ผมรู้สึกดี ที่ได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่นั้น 

ผมคงไม่สามารถจดจำบทสนทนาทั้งหมดที่เกิดขึ้นในร้านแห่งนั้นได้

ผมยังจำการสนทนาถึงประเด็นที่หนักหน่วง และส่งผลต่อความคิดจนถึงปัจจุบันได้

ผมยังจำการสนทนาที่ทำให้ผมได้รู้จักและนับถือใครหลายๆคนมากขึ้นได้

ผมยังจำการสนทนาที่ข้อห้ามทางศาสนาพ่ายแพ้ให้กับความคึกคะนองได้

ผมคงไม่สามารถไร่เรียงคนที่เคยนั่งด้วยกันในร้านแห่งนั้นได้

หลายครั้งที่ผมนั่งท่ามกลางคนสนิทและคุ้นเคย ซึ่งร้านแห่งนี้เองก็มีส่วนทำให้ผมสนิทและคุ้นเคยกับคนกลุ่มนั้น

หลายครั้งที่ผมนั่งท่ามกลาง คนแปลกหน้าที่กำลังจะกลายเป็นเพื่อนในค่ำคืนนั้น

หลายครั้งที่ผมนั่งอยู่กับเพื่อน ซึ่งกำลังจะกลายเป็นเพียงคนรู้จัก 

ผมคงไม่สามารถดจำสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในร้านแห่งนั้นได้……ทั้งหมด

ผมได้เห็นอะไรแปลกๆ ที่คนที่ทำเองอาจจะยังไม่ถึงว่าคือ…ตัวกู

ผมได้นิยามใหม่ของคำว่าจิบจิบ….พออาเจียน

ผมได้คำถามต่างๆกับตัวเอง อย่างน้อยก็เรื่องอารมณ์กับ …เหตุผล

และแน่นอนด้วยฤทธิ์สุรา อารมณ์มักจะอยู่เหนือเหตุผล 

แน่นอนหลายคำถามมักจะไม่มีคำตอบที่ชัดเจน

สุดท้าย “Underground” ก็ปิดตัวลง

ผมไม่ทราบเหตุผลที่แน่ชัด และนั่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่ผมจะสนใจด้วย

หลังจากนี้พี่ปู๋ (เจ้าของร้าน) จะไปทำอะไรต่อ ผมก็ไม่สนใจมากเท่ากับสิ่งที่ยังคั่งค้างในใจเสมอมา

คือเป้ที่พี่ปู๋แบกตลอดเวลานั้น บรรจุไว้ด้วยอะไร  

ผมนั่งที่นั่นครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งไม่อาจจะจำความได้

ผมไม่ค่อยรู้จักใครใหม่ที่นั่น อาจจะเพราะสันดานของตัวผมเอง

แต่ผมสนิทกับใครหลายคนเพราะที่นั่น

ผมพูดกันมากกว่าเพียงทักทายกับใครหลายคนเป็นครั้งแรกที่นั่น

แต่ผมก็เจอหน้าใครเป็นครั้งสุดท้ายที่นั่น หลายคนคงมีโอกาสเจอกันอีกในสถานที่อื่น

และบางคนคงไม่มีโอกาสเจอหน้ากันอีกเลย

ผมนั่งที่นั่นครั้งสุดท้ายพร้อมคนที่ผมเรียกว่าเพื่อน ก่อนผมจะเดินทางไกล 

ท่ามกลางความเมามาย 

สุดท้าย…. ผมก็เป็นเพียงขี้เมาที่พร่ำถึงเรื่องร้านเหล้าที่ปิดตัว

สุดท้าย…. สุราขวดเก่าก็หมดลง  และจะไม่สามารถสั่งขวดใหม่เพิ่มได้เหมือนอย่างเคย

สุดท้าย…. ร้านเหล้าก็ต้องปิดลง ทั้งที่เคยแอบเปิดหลังเที่ยงคืนเป็นประจำ   

สุดท้าย…. งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกลา